 |
 |
|
|
فَاَجَاءهَا المَخاضُ اِلَی جِذعِ النَّخلَه قَالَت یَا لَیتَنیِ مِتٌّ قَبلَ هذا وَ کُنتُ نَسیاً مَنسِیّاً (سوره مریم- آیه ۲۳) |
||
|
|
|
|
|
اگر بگویم، خدا را یافته ام، دروغی بس بزرگ است! و اگر بگویم، خدا مرا یافت، سفاهتی بی حد! زیباترین جمله شاید این باشد:
کریمی بر سفیهی رحم آورد........
چونان تمام لحظه های بودنم...
شیما ۸۶/۰۸/۰۸ |
||
|
|
|
|
|
سادگی فریاد میزد در درون ساده من ..... (*۱) دلم می خواد این جمله رو، روی یه قله، یه جای بلند، نه چندان نزدیک به آسمون و نه چندان نزدیک به زمین! جایی میان این دو! ایستاده استوار در خلائی نامتنهاهی، از ته دل فریاد بکشم!!!!!!! آخه می دونم، گوش شنیدن این حرف رو، نه اهل زمین دارند، و نه روی گله ام به سوی آسمان می رود!!!! که هرچه هست،از جهالت فرزندان آ دم است و بس! من ، او ، ما!!!!!!! بیچاره آسمان، که در این میانه، از هرچه هست، بی گناه تر است.
شیما ۱۲/۴/۱۳۸۶ (*۱: وبلاگ یا علی)
|
||
|
|
|
|
|
"یا هو"
... !
والسلام.
|
||
|
|
|
|
|
"های مردم!"
های مردم.... قصه ام را بشنويد، كه من در جايی، حقيقتی يافته ام. آن سان كه بر فراز قله كوهی، الماسی تابناك درخشيده باشد. نوری لايزال، تابيده از اصالتی بی مثال... هزار بار درخشان تر از اين بت فرتوت كاغذی، كه تنها الهه استمداد است. های مردم! سخنم را بشنويد، و باور كنيد، كه حقيقتی از نور، بر فراز قله ای دور ايستاده بود، و از غايت نزديكی، به لمس دستان من می نشست. و خدا نزديكتر شده بود.... نزديكتر از خدايی كه تنها ميان خانه مومنين نشسته باشد. و بزرگتر از موجودی كه ميان هزار و يك اسم محصور مانده باشد. و چه بی دريغ می درخشيد... نه جبری را تجلی می كرد و نه اختياری را سلب می نمود. او تنها می درخشيد، در افقی بلند..... نه چون فانوس، برای روشن كردن راه، نه چون آتش، برای گرم كردن تن، و نه چون آب، از اصابت خورشيد. نور بود، تنها به واسطه آنكه نور بود. و چه دور می نمود، به افكار آدميان از خدا. آشفته ام، بايد بروم..... انگار جار زنی، عريضه اتمام حجت می خواند: های مردم......! راهي شويد. هزار پا بياوريد و هزار جان، تا كوله بارتان را از اين نفرين خانه فريب بر داريم. راه، بی بازگشت است، آنكه هنوز دلداده روياست، باز گردد. جاده بی اعتبار است، آنكه از تباهی اندوخته اش هراسی دارد، عازم نشود. سبكبار باشيد.... آذوقه ای بر نداريد... آنكه انباشته از طعام كهنه باشد، عروج نخواهد كرد. و..... خود را تشنه نگاه داريد، كه انسان سيراب، از چشمه های تازه، بی بهره خواهد ماند.
شیما ۸۵/۱۱/۹
|
||
|
|
|
|
"وقتى شيما كوچك بود"
دوست هاى خوب من.... وقتى كه شيما ۱۲ سالش بود، چند تا شعر كوتاه نوشت و بعد از اون، دفتر كوچيك شعرش رو بسته نگه داشت.... تا زمانيكه، وارد دنياى وبلاگ نويسى شد. اين شعردقيقامال۱۸/۸/۱۳۷۴،يعنی۱۱سال و۲ماه و۱۴روز پيشه!! و.... اين غافله عمر عجب مى گذرد!!
به سراغ دختری خسته بيا تا توانی بر دلش مرحم بنه تا که رويد بر غمش نيلوفرى تا توانی غنچه بر رويش بنه تا کی آخر غصه و رنج و عذاب تا کی آخر رنج افزون و بلا آخر از کی ز بر ياران چنين بايد اندوهيد و ناليد و گريست هرچه يارانم به من انبوه گشت بر غم و درد و بلا افزون گشت حال از اين انبوه ياران بس يكى تا کند مهر و وفا از لودگی گرچه يارانم بُوَنْد دانا به خلق از سفيهى شان منم اکنون به بند گر به من بود احمقی چون دلقکان به ز اين جمع سفيران و سران گر نبود اکنون به من پروردگاری مرده بودم تا کنون در منجلابی
-۱۹- تمام
|
||
|
|
|
|
|
"پازل حقيقت"
روزگارى دور، جماعتى كور، بر سر زمينى خاك گرفته فرود آمدند. زمينى خشك، بی هيچ رويشی از نبات و بی هيچ لمسی از حيات. نه خانه ای برای گرم شدن و نه گياهی برای بوييدن. آن جماعت كور، بی چشم، بی نور، بی فانوس، متحير مانده بود ميان آنهمه سياهی و وحشت. آخر، آن شب هوا تاريك بود، مثل آه، و زمين سخت، مثل سنگ! آن روزها، تنها ملموس انسان، خاك بود و يگانه ابزار او، دو دست كم جان، با ده انگشت كوتاه. ليكن.....، انسانِ خُردِ پر خِرَد، ميان اين خاك ناشناخته، برای كشف حقيقت خود، لحظه ای ترديد نكرد. و اينچنين بود كه انسان، اولين حماسه بودنش را آغاز كرد...... آن شب.....، هوا تاريك بود، مثل آه، و كدر بود، مثل جهل، آنچنان كه هيچ كور، كور ديگر را نمی ديد. پس هر كور، شروع به كندن همان يك وجب قلمرو خود كرد. القصه..... سالها در عبور، و انسانها بی وقفه به كنكاش مشغول... نه ترسی از باران و نه هراسی از طوفان... پر غرور و پر شكوه.... برای فرسودن هر وجب از خاك، عمر ها صرف می شد، نفسها به شماره می افتاد و جانها افگار می گشت... تا بالاخره يك شب، از آنجا كه هر رفتنی رسيدنی دارد و هر تلاشی نيز بهره ای.... هر كور، در ته گودال بودن خود، گنجی يافت، و از پس قرن ها رنج، در اعماق خاك، ضيافتی بر پا شد..... كوری هويجي ديد و آن را حقيقت ناميد. ديگری به طنابی رسيد و در برابر آن سجده كرد. و كوری ديگر، عصايی يافت، و در دم، تمام هستيش را به آن تسليم كرد! و آن شب، هوا تاريك تر بود، از آه، و كدر تر بود، از جهل.... پس، انسان مزد گرفته و خسته، راهِ آمده را، يگانه و بی بازگشت پنداشت، به گنج كوچك خود قناعت كرد و در گوری خود ساخته مدفون شد! و اينگونه است كه حيرانی، داستان تكراری شبهای كودكانمان شده است، و امروز، از پس قرن ها رنج، اقوام بشر، هنوز به خود و جهان اطراف خود مبهوت می نگرند. چرا كه از ياد برده اند... و يا هرگز نياموخته اند.... كه نه تنها، اعتقادات رنگ به رنگ مذاهب گوناگون، بلكه، يافته های ارزشمند جميع فُرَق، و نيز، باورهای گنگ ضد مذهبيون، همگی، تكه هايی پراكنده، از پازل بزگ حقيقت است.... و شايد، اگر آن جماعت كور، شبی ديگر، بر خاك جمع می شدند... و باور هايشان را كنار هم می گذاشتند، آنگاه از آميختن خدا و عصا و خاك، حقيقتی شگرف حاصل می شد......
شيما ۸۵/۱۰/۲۱ |
||
|
|
|
|
|
"پرش"
امشب، ميان حصاری از اشك نشسته ام و به خيال تو می انديشم. غرق در رويا و چشم بر ديوار.... ديواری دورتر از چهار ديواری اتاق،..... حصاری بر كوير آسمان. آخر، اين تكرار زهره و مشتری جايی به پايان می رسد، و ديواری می شود از هيچ، و اين ديوار حصار من است و تمام هستی من از حصار بی زار. می دانی......؟ امشب ،حقيقت محكوم به فناست، اينچنين كه از افق اورانوس بالاتر نمی رود.... و انسان.... حقيقتی در اوج حقارت، همان بهتر كه به سلاخ خانه هيچ برسد. و من....، اينجا، در طنين گنگ اين ثانيه ها......، آزرده از كابوس بی پايان آن حصار، و دلگير از رخوت اين چهار ديواری سرد، امشب را، اراده پرواز كرده ام. پرشی پر صعود، بی سقوط.... چشم هايم را ببندم و به هيچ سدی نرسم. رويايی گرم، در آغوش آسمان و ضيافتی بی مانند، بر بستر افلاك. اين لحظه را با من باش، امشب نمايشی خواهم ساخت و نزديكترين حضور را برای نفس های تو، آذين خواهم بست.
و پرده نخست......، اثبات وجود يك تكه گِل است. داستان اينگونه آغاز می شود كه من:
ثانيه ای پيش از طلوع ، به بلندای بامی می روم و خود را رها می سازم. می خواهم بدانم كدامين آسمان توان مقابله با حجم مرا دارد...
شيما ۸۵/۱۰/۱۲ |
||
|
|
|
|
|
"عطش"
زندگى بدون او، بودنى پر از رنج است… ماندنى بى اميد، رفتنى بى مقصد، و لبخندى بى پاسخ. روى پيشكشىِ بودنت، نشانى از فرستنده نيست، و تو بى نشان، تا ابد به دنبال كسى مى گردى، تا تمام حجم تنت را در آغوش بودنش رها كنى… و بگوئى.......... متشكرم. اما بشر ....... عظيم است و پر اعجاز، ارباب خرد است و كمال پيشه، حضوريست آتشين،..... در اشتياق حماسه، و حقيقتى است، لبريز از شور و شعور و ادراك..... موجودى غريب، كه حتى با مصرف بنگيات، به پرواز در مى آيد. حال اگر جولانگاه او را، به دنيا و آب و علفش محدود كرده باشند، پس انسان نيست..... جز پادشاهى در طويله. تكرار بى فايده است..... مى دانم… او زيبا بود، اما امروز من در پى زيبائی نيستم.... شيدايم مى ساخت، اما امروز ديگر تشنه جنون نيستم.... امروز، تنها مرهم رنج نادانيم، در آغوش كشيدن حقيقت است و بس. اگر چه اين حقيقت "......" نباشد. و امروز، در اين هجوم سرخ، آشكارا فرياد مى كنم: هاى.... حقيقت گم شده..... خونابه اى از پيكره تو، در عطش اين مسافر بى مقصد، هزار بار گواراتر از شراب وهم است. شيما ديگر/ زمانش/ مهم نيست |
||
|
|
|
|
|
"ماه"
امشب رميده ام در آستان ماه رقصان چو جام مى تب دار و بى پناه سجاده غرق خون تن بر حرير ماه بى تاب و تشنه لب محبوس در گناه دل در هبوط نور تن در مسير باد زين نور جادُوين اعجاز ماهتاب سجاده ام به دوش چون پير مى فروش در دل خيال عشق تعبيرى از حباب
اينجا نگار هست تصوير يار هست نقش خيال من در ازدحام آه
شيما ۸۵/۹/۲۷ |
||
|
|